ထည့်မှာ သာထည့်စမ်းပါ

အသက်၁၈ နှစ်အောက်လူငယ်များ မဖတ်ရ။

နိုနို်တ ွင်ယုနို်င်ရယ်….လဒဆိုတ ဲ့ကျေသီဟ်ရယ်…..ဇော်ဇော်ဆိုတ ဲ့ဇော်ဦးရယ်

အေးသီတာရယ်ပေါင်း သူငယ်ချင်း ၅ ယောက်ရှိသည်။လဒဆိုသော ကောင်က သိပ်ပြီး

ပုံစံမကျ။နိုနိုမျက်စိထ ဲ ကြည့်မရချင်တော့၅ တန်း ရောက်လို့အထက်တန်းကျောင်းကို

ရောက်ကထ ဲက တစ်တန်းထ ဲနေလာသည့်သံယောဇဉ်ကြောင့်သာ

နိုနိုပြောဆိုဆက်ဆံပြီး အခြေအနေမပျက်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

 သူ့နာမည်က ကျော်သီဟ ဖြစ်ပြီး လ ွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်၉ တန်းနှစ်ဝက်လောက်

တ ွင်မှ ဒီကောင်လဒဆိုသော နာမည်ဆိုးကို စရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

 လဒရောက်သ ွားသော နေရာမှာ ပြဿနာတခု မဟုတ်တခုတော့

ဖြစ်တတ်သည်။ရန်ဖြစ်ချင်ဖြစ်မဖြစ်ရင်မိန်းကလေးတေ ွကို လက်ရဲဇက်ရဲ

နှုတ်တရဲရဲဖြင့်စတတ်ပြောင်တတ်သည်။

 အရင်တုန်းက ဒီလိုမဟုတ်။

၉ တန်းနှစ်ဝက်လောက်မှ ဒီကောင်စပြီး ဖောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။လူပုံကိုလည်း

ကြည့်အုံး အရပ်ရှည်ရှည်အရိုးအဆစ်ကြ ဲကြ ဲ နံပိန်အမျိုးအစားထ ဲကဖြစ်သည်။ အဲ

ပြောစရာရှိတာက သူ့မျက်နှာ အမြဲချိုပြီး နှာဗူးထတတ်သည်။တင်ပါးကြီးကြီး မိ်န်းမများ

တေ ွ့လျှင်ခေါတောတစ်သိန်းအားဖြင့်လိုက်ကြည့်တတ်သည်။

 ၅ တန်းကနေပြီး ၉ တန်း ပထမနှစ်ဝက်အထိဒီကောင်နှင့်ပက်သက်၍

ဘာမှပြောစရာမရှိ။စာလည်း တော်သည်။ဆရာမတေ ွလည်း ချစ်သည်။၉ တန်း

ဒုတိယနှစ်ဝက်ကျမှ ဒီကောင်ဖောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

 ဒါကြောင့်လ ဲ အခု နိုနိုတို့ပထမနှစ်ရောက်သ ွားပေမဲ့လဒက ၁၀ တန်းတ ွင်

ကျန်ခဲ့သည်။

 နိုနိုတို့နေတာက သုဝဏ္ဍဈေးနားတ ွင်နေတာဖြစ်ပြီး လဒက မင်းဒင်တ ွင်

နေသည်။ဒီတော့အညောင်းပြေအညာပြေ လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့်တအိမ်မှတအိမ်သို့

ရောက်နိုင်သည်။၅ တန်းထ ဲက ဝင်ထ ွက်လည်ပတ်နေကြမို့အထေ ွအထူးဘာမှ

မဆန်းတော့။

 နို်နိုက မမဂျုလိုင်တို့လင်မယားနှင့်အတူနေသည်။လဒကို မမတို့လင်မယား

နှစ်ယောက်စလုံးက ခင်မင်သည်။

 လဒမှာက မကောင်းတာတေ ွရှိသလို ကောင်းတာတေ ွလည်းရှိသည်။

လူကြီးသူမတေ ွကိုဘာမှ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောတတ်ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး

ဆက်ဆံတတ်သည်။ပြီးတော့ခိုင်းလျှင်ဖင်ပေါ့သည်။လူကြီး သူကြီးတေ ွ

ခိုင်းတာတင်မဟုတ်ဘ ဲ နိုနို်တို့သူငယ်ချင်းတေ ွ ခိုင်းတာကိုပင်လဒက ဘာခိုင်းခိုင်း

ဖင်ပေါ့သည်။ဘယ်တော့မှ မငြင်းတတ်အမြဲတစေ အနွံအတာခံ၍ လုပ်ပေးသည်။

 ဒီတော့မကောင်းသတင်းတေ ွရှိနေပေမဲ့လဒကိုသံယောဇဉ်ဖြစ်နေကြသည်။

မမဂျုလိုင်၏ယောကျ်ား ကိုကိုစိုးဆိုလျှင်ညောင်ဦးတ ွင်အလုပ်သ ွားလုပ်နေသူဖြစ်ပြီး

သူရန်ကုန်လာပြီးပြန်တိုင်း လဒကိုလေယာဉ်လက်မှတ်အမြဲတမ်း

သ ွားလုပ်ခို်င်းတတ်သည်။လမ်းစရိတ်အဖြစ်အမြဲ လေးငါးထောင်ထက်မနဲ

ပေးတတ်သည်။

 လဒမိဘများက နယ်တ ွင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ရန်ကုန်တ ွင်လဒက

အဖွားဖြစ်သူနှင့်အတူတူနေခြင်းဖြစ်သည်။

နို်နိုတို့သူငယ်ချင်းတေ ွ လဒတို့အိမ်ရောက်ဖြစ်တိုင်း အဖွားမိုးအေးက

လက်ဘက်သုပ်ဖြစ်ဖြစ်ခေါက်ဆ ွ ဲသုပ်ဖြစ်ဖြစ်အမြဲတစေလုပ်၍ ကျွေးတတ်သည်။

 ကြားရသော လဒ၏အကြောင်းတေ ွကိုအဖွားဒေါ်မိုးအေးကိုတိုင်လိုက်တိုင်း

အဖွားက လဒကျော်ကုန်းကိုသုံးလေးချက်မျှ ထထု၍ ဆုံးမတတ်သည်။

 ဒီတော့နိုနိုတို့တတေ ွ ကျေနပ်ရသည်ပေါ့။

အဲဒီလို မိသားစုချင်းလည်းခင်မင်နေတော့လဒဘယ်လောက်ပဲ မကောင်းပါစေ။

သံယောဇဉ်အရင်းခံဖြင့်ဆက်ဆံနေခဲ့ရသည်ပေါ့။

 ပြီးတော့လဒက နိုနိုတို့သူငယ်ချင်းတေ ွကိုဘာမှ ကြီးကြီးမားမား စော်ကားတာမျိုး

မရှိ။နောက်သလို ပြောင်သလိုနှင့်စကားပြောရင်း လက်ကိုဖမ်းဆ ွ ဲတာမျိုး တင်ပါးကို

လှမ်းပုတ်တာမျိုးလောက်ပဲ ရှိသည်။

 ၁၀ တန်းတနှစ်ကျသ ွားတော့လဒတစ်ယောက်ကျူရှင်ထားတာ မတတ်တော့ဟု

အဖွားဒေါ်မိုးအေးက ပြောသည်။ဒီအကြောင်းကိုနိုနိုတို့သူငယ်ချင်းတေ ွ အိမ်မှာပြော

ဖြစ်ကြတော့မမဂျူလိုင်က ကြားသ ွားပြီး လဒကိုမှာ၍ သူမက နေ့စဉ်စာပြပေးခဲ့သည်။

 မမဂျူလိုင်က ဘ ွဲ့ရပြီးတော့၃ နှစ်တောင်ရှိပြီ။နိုနိုထက်မမက အသက်၅ နှစ်

ကြီးသည်။မမဂျူလိုင်က ဘ ွဲ့ရပြီးတာနှင့်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ပြီး သူရဲ့

ငယ်ရည်းစား ကိုကိုစိုးနှင့်လက်ထပ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

 ကုမ္ပဏီရုံးကပြန်လာပြီး ရေချိုးထမင်းစားပြီးတာနှင့်လဒကရောက်လာပြီ။ ဒီတော့

မမဂျူလိုင်က ကိုရီးယားကားပင်မကြည့်အား လဒကို စာပြပေးရသည်။နေ့တိုင်းတော့

မဟုတ်ပေ။နိုနိုကလည်း ည ၇ နာရီကနေ ၉ နာရီထိကျူရှင်တက်ရသည်။

 လဒအိမ်သို့လာ၍စာသင်သောအခါများတ ွင်များသောအားဖြင့်နိုနိုတစ်ယောက်

အိမ်တ ွင်မရှိတာက များသည်။ဆုံသည့်အခါမျိုးတော့ရှိတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့နဲပါသည်။ဒီကောင်ကျိုးကျိုးနွံန ွံနှင့်မပျက်မက ွက်စာသင်နေတာကိုကြည့်ပြီး

ဒီကောင်ဒီတစ်နှစ်တော့၁၀ တန်းမှကျွတ်နိုင်သည်ဟု နိုနိုတို့သူငယ်ချင်းတေ ွ

သုံးသပ်မိသည်။

 ဒါတေ ွက လဒရဲ့မကောင်းသတင်းတေ ွ ဘယ်လောက်ပဲ ကျော်ဇော်နေပါစေ

သူတို့အပေါ် ကြီးကြီးမားမား လဒက မကျူးလ ွန်မှီအခြေအနေမှာ ဆက်ဆံခဲ့တ ဲ့

အခြေအနေတေ ွဖြစ်သည်။တကယ်လို့များ လဒက နိုနိုအပါအဝင်သူတို့သူငယ်ချင်းတေ ွ

ထ ဲက တယောက်ယောက်အပေါ်တ ွင်တိုက်ရိုက်ပတ်သက်လာခဲ့ရင်………ဆိုတ ဲ့

အတေ ွးကိုသူတို့သူငယ်ချင်းတေ ွ တယောက်နဲ့တယောက်သာ ဖွင့်ပြီးမပြောတာ

ရင်ထ ဲမှာတော့ ကြိုပြီးတေ ွးထားမိခဲ့သည်။

 ဒီလိုလ ဲ ဖြစ်မလာပါစေနဲ့ဟုလည်း စိုးရိမ်ကြောင့်ကြစ ွာ ဆုတောင်းမိသည်။

ဒါပေမဲ့…….ဒါပေမဲ့ပေါ့…..လဒဆိုတ ဲ့ကောင်က ဦးတည်ရာကို ခန့်မှန်း၍ရခဲ့တာမဟုတ်။

မမျှော်လင့်ဘ ဲ မျှားဦးက သူတို့ဘက်သို့လှည့်ကာ တိုက်ရိုက်ကြီးကို

ပတ်သက်လာခ ဲ့ရာမှာ ဒီဇာတ်လမ်း ဇာတ်က ွက်လေးက ရင်တုံပမ်းတုံလေး

ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရပါတော့သည်။

 ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

ဒီနေ့မနက်ကိုကိုစိုး ညောင်ဦးသို့ပြန်သဖြင့်လေဆိပ်သို့မမဂျူလိုင်လိုက်၍ ပို့သည်။

သူတို့လင်မယား မနက်၅ နာရီမထိုးမှီထ ဲက ထ ွက်သ ွားကြတာဖြစ်၏။ လေယာဉ်က ၆

နာရီ၁၀ မိနစ်ထ ွက်မည်ဖြစ်သည်။

 သူတို့သ ွားကာနီးတော့နိုနိုကိုနှိုးသည်။နိုနိုအိပ်ယာထက်မှထကာ

တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး အိပ်ယာထ ဲတခါ ပြန်ဝင်အိပ်သည်။မမဂျူလိုင်က လေယာဉ်ထ ွက်ပြီးမှ

ပြန်လာမည်။ပြီးတော့ရုံးပိတ်ရက်ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ ခြေရှည်ချင်ရှည်နေဦးမည်။

စိတ်ချလက်ချပြန်အိပ်လိုက်သော နိုနိုတယောက်အိမ်ရှေ့မှလူခေါ်ဘ ဲလ်မြည်သံကြောင့်

နိုးလာသည်။မမဂျူလိုင်ပြန်လာပြီဟုထင်လိုက်ပြီး အိပ်ယာမှလူးလ ဲထကာ နာရီကိုလှမ်း

ကြည့်လိုက်တော့ရ နာရီထိုးပြီးကာစဖြစ်သည်။

 အိပ်မှုံစုံဖွားဖြင့်အိမ်ရှေ့သို့နိုနိုပြေးထ ွက်ခဲ့သည်။တံခါးနားရောက်တော့

ကြည့်လိုက်တော့မှ မမဂျူလိုင်မဟုတ်ဘ ဲ လဒဖြစ်နေသည်ကိုတေ ွ့လိုက်ရသည်။

 “….ဟေ့ကောင်……..စောစောစီးစီး…..”

တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ရင်း နိုနိုမြည်တ ွန်တောက်တီးလိုက်သည်။လဒက နိုနိုကိုတခါမှ

မမြင်ဖူးသည့်အလားစိုက်ကြည့်ရင်း အထ ဲသို့လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

 “…..မမ က ၇ နာရီမှာထားလို့ဟ……”

“……အော်…..သူ…လေဆိပ်သ ွားတယ်…..ပြန်လာကာနီးပြီ…..ခဏထိုင်စောင့်ဟာ..

ငါမျက်နှာသစ်လိုက်အုံးမယ်……” ပြောရင်း မျက်လုံးလှန်ကာကြည့်လိုက်တော့လဒ

လက်ထ ဲတ ွင်စာအုပ်တေ ွကိုင်လာတာတေ ွ့ရသည်။ပြီးတော့လဒမျက်လုံးတေ ွက

သူမကို ပြူးပြူးကြောင်ကြောင်ကြည့်နေကြောင်း တေ ွ့လိုက်ရသည်။

 အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပြန်မပိတ်တော့ဘ ဲ နိုနိုနောက်ဖေးသို့ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး

ရေချိုးခန်းရှေ့ရှိဘေဇင်တ ွင်ရပ်၍သ ွားတိုက်မျက်နှာသစ်သည်။ပြီးတော့

အနားရှိတန်းပေါ်တ ွင်အဆင်သင့်တင်ထားသော သဘက်နှင့်မျက်နှာသုပ်ပြီး

နောက်သို့အလှည့်…………………..

 “…….ဟင်…..လဒ….”

သူမနောက်နားတ ွင်ရပ်၍နေသော လဒကိုဘ ွားကနဲတေ ွ့လိုက်ရသည်။နိုနိုရင်တေ ွ

တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသည်။လဒမျက်လုံးကြီးတေ ွက သူမကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေသည်။

ခုမှ နိုနို သူမကိုယ်သူမ ဂါဝန်ပါးလေးကိုတထပ်တည်းဝတ်ထားကြောင်း

သတိထားမိသည်။နေ့ဖက်အလင်းရောင်နှင့်ဆိုတော့နိုနို၏ကိုယ်ကိုအတိုင်းသားနီးပါး

မြင်နေရသည်။

 လဒရှေ့သို့တလှမ်းတိုးလိုက်သည်။

“…..နင်…..နင်……ရှေ့မတိုးနဲ့…..ငါ…..ငါ…..မမနဲ့တိုင်မှာ…… လဒက

တချက်ပြုံးလိုက်သည်။

 ကြောက်အားလန့်အားဖြင့်ပြောရင်း နိုနိုနောက်သို့ဆုတ်လိုက်တော့

ဘေဇင်ကြေ ွခွက်နှင့်သူမကျောကပ်မိသ ွားသည်။

“….နင်….နင်……နော်…..အိုး……လွှတ်……အင့်….”

“…….ဘုံး…….ဘုံး…..”

လဒက နိုနို၏ကိုယ်လုံးလေးကိုဆတ်ကနဲဆ ွဲ၍ သူ၏ရင်ခွင်ထ ဲသို့ဆ ွဲသ ွင်းကာ

ဖက်လိုက်ပြီး မနက်စောစောမျက်နှာသစ်ပြီးကာစ သန့်စင်နုဖက်၍ ဝင်းနေသော နိုနို၏

ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်းသည်။နိုနိုက လက်သီးဆုပ်လေးနှစ်ခုဖြင့်

သူ့ကျောပြင်ကြီးကိုထုသည်။

 “…..လွှတ်…….လွှတ်…..ခွေးကောင်……လွှတ်…….”

မလွှတ်သည့်အပြင်လဒ၏လက်က လက်တဆုပ်စာမျှသာရှိသော သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို

အုပ်ကိုင်၍ ဆုပ်နယ်သည်။နို့သီးလေးတေ ွကို ဖိချေသည်။နိုနိုတကိုယ်လုံး အင်အားတေ ွ

မရှိတော့တကိုယ်လုံးနွမ်းနယ်၍ ပျော့ကျလာသည်။

“……ဟင်း……ဟင်း……ခွေး…..ခွေး…..လူ……လူယုတ်မာ…..လွှတ်….ခု…..လွှတ်..

…….ဟင်း……”

မောနေသည်။နိုနိုအတော်ကြီး မောနေသည်။လဒက သူမမျက်နှာကို

လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ဆံနွယ်လေးတေ ွ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော နိုနို၏ နဖူးလေးကို

တချက်ဖိကပ်၍ နမ်းလိုက်ရင်း နိုနို၏နှုတ်ခမ်းအစုံကိုဆတ်ကနဲ စုပ်နမ်းလိုက်သည်။

“…….အု……..အူး……..အူး…..”

နိုနိုတကိုယ်လုံး ခါသ ွားသည်။ပါးစပ်ထ ဲသို့ထိုးဝင်လာသော သူ့လျှာကြီးက နိုနို၏

ဝမ်းတ ွင်းမှကလီစာတေ ွကိုဆ ွဲထုတ်သ ွားသလိုရင်ထ ဲမှာ ခံစားလိုက်ရ၏။

 နိုနိုတခုသတိထားလိုက်မိသည်။သူမ၏ချက်အပေါ်နားလေးတ ွင်

ထောက်မိထားသော လဒ၏ပစ္စည်းကြီး။သူကအတင်းဆ ွဲဖက်ထားသော နှစ်ကိုယ်ကြား

တ ွင်ရောက်နေသော ဒီဟာကြီးက သေ ွးတေ ွတဒိတ်ဒိတ်တိုးနေကြောင်း နိုနို၏

ဗိုက်သားနုနုလေးက သိနေသည်။

 နိုနိုဒူးတေ ွ မခိုင်ချင်တော့။တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ထိုအခိုက်မှာပင်

အိမ်ရှေ့သို့ကားတစီးမောင်းဝင်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။လဒက သူမကို

လွှတ်လိုက်ပြီး အိ်မ်ရှေ့သို့ပြေးထ ွက်သ ွားသည်။သူမအပါးမှဝေးက ွာသ ွားသော

လဒ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်လျှက်ရင်ထ ဲတ ွင်ဟာလျှက်ဝေးက ွာသ ွားရတာကိုပင်

နမြောမိသလိုပင်တမ်းတခံစားလိုက်မိရင်း နိုနိုသူမကိုယ်သူမ မကျေမနပ်ခံစား

လိုက်ရသည်။

 “………………..တောက်……..”

တောက်တချက်ခေါက်လျှက်ကြေမွသ ွားပြီလားဟူသော အတေ ွးဖြင့်သူမ၏နို့အုံလေး

နှစ်လုံးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းအစုံကိုလည်း လက်ဖျားလေးဖြင့်စမ်း၍ကိုင်လိုက်သည်။

 ပြီးတော့ဆတ်ကနဲ နောက်က ဘေဇင်ဘက်လှမ်းကာ မျက်နှာတခုလုံးကို

ဆပ်ပြာတိုက်၍ သစ်ပြစ်လိုက်သည်။မျက်နှာသစ်ရင်း မေးကြောလေးတေ ွ

ထောင်အောင်မကျေမနပ်ဖြင့်အံကြိတ်ရင်း မျက်နှာကိုအထပ်ထပ်သစ်ပစ်လိုက်သည်။

 နိုနိုအိမ်ခန်းထ ဲရောက်တော့အိမ်ရှေ့မှ မမဂျူလိုင်နှင့်လဒတို့စကားပြောသံကို

ကြားလိုက်ရသည်။အခန်းတံခါးပိတ်ပြီး အဝတ်အစားလ ဲတော့ဂါဝန်ကို ချွတ်လိုက်ခိုက်

သူမ၏ပေါင်ကြားတ ွင်စိုရွှဲနေသည်ကိုသိလိုက်ရပြန်သည်။

 “………တောက်…….”

နိုနို ဒုတိယအကြိမ်တောက်ခေါက်လိုက်ပြန်ရင်း အနားတ ွင်ရှိသော

စကပ်ဟောင်းတထည်ကိုဆ ွဲ၍ ပေါင်ကြားကိုသုတ်ပစ်လိုက်သည်။ပြီးတော့

အဝတ်အစားလ ဲ။မျက်နှာလေးကို နဲနဲပါးပါးပြင်ခေါင်းဖီးပြီး ထ ွက်လာခဲ့သည်။

 “……..နိုနို….ဘယ်ကိုသ ွားမလို့လ ဲ……”

“…….လမ်းထိပ်မှာ……အသုတ်သ ွားစားမလို့…..”

မမကိုလှည့်မကြည့်ဘ ဲ နိုနိုဖြေသည်။

“…..ကေခိုင်တို့အိမ်ကို…..ဒီစာအုပ်လေး သ ွားပို့ပေးပါလား…..”

“……ဟုတ်က ဲ့…..မမ……ပေးလိုက်လေ….”

သူတံခါးဝကရပ်စောင့်နေလိုက်တော့မမဂျူလိုင်ထလာပြီး စာအုပ်တအုပ်ကိုပေးသည်။

နိုနိုစာအုပ်ကိုလှမ်းယူပြီး ဆက်ထ ွက်လာခဲ့သည်။အသုတ်ဆိုင်ရောက်လို့

ထိုင်လိုက်သည်နှင့်…………….

“…..ဟ ဲ့…….နိုနို….အသုတ်လာစားတာလား……”

“…….ဟင်……မမကေခိုင်……..အတော်ဘ ဲ……မမဂျူလိုင်စာအုပ်ပေးလိုက်တယ်……

………ရော……”

ကေခိုင်က နိုနိုလက်ထ ဲမှ စာအုပ်ကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။နိုနိုအသုပ်တပွဲမှာစားသည်။

တော်သေးသည်။မမကေခိုင်နှင့်အသုပ်ဆိုင်တ ွင်အဆင်သင့်တေ ွ့၍ စာအုပ်ကို

ပေးလိုက်နိုင်သည်။နို့မို့ဆိုရင်မမကေခိုင်၏အိမ်သို့လျှောက်ရလျှင်အသ ွားအပြန်

နာရီဝက်လောက်အချိန်ကုန်အုံးမည်။

 အသုပ်စားပြီးသ ွားတော့နိုနိုတစ်ယောက်အိမ်သို့

တန်း၍ပြန်လာခဲ့လေသည်။



အိမ်သို့ဦးတည်၍ပြန်လာခဲ့သော နိုနို၏စိတ်ထ ဲတ ွင်အိမ်သို့ပြန်ရောက်ပါက လဒနှင့်

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရမည့်အရေးကို တေ ွးကာ ရင်လေးမိသဖြင့်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူယုနိုင်တို့

အိမ်ဖက်သို့သ ွားရန်စိတ်ကူးမိလိုက်သေးသည်။ဒါပေမဲ့လဒကိုမကျေနပ်သော

ဒေါသစိတ်က ဒင်းရှိလ ဲ ဘာဖြစ်သေးလ ဲ။ငါ့ဟာ ငါ့အခန်းထ ဲဝင်နေရင်ပြီးတာဘ ဲဟု

တေ ွးကာ အိမ်သို့သာ ဦးတည်လာခ ဲ့လေသည်။

 နိုနိုတစ်ယောက်အိမ်ပေါ်သို့တက်လိုက်မိတော့ဘယ်ကိုမှ မကြည့်ဘ ဲ

သူမ၏အိပ်ခန်းဆီရောက်ဖို့ကိုသာ ဦးတည်၍ လျှောက်လိုက်မိရင်း ဧည့်ခန်းကိုလ ွန်တော့

မှသတိရပြီး ဧည့်ခန်းထ ဲကိုကြည့်မိသည်။လဒရော မမပါ မတေ ွ့ရ။စာအုပ်တေ ွက

ဆက်တီစားပွဲပေါ်တ ွင်ဒီအတိုင်းရှိနေသည်။

 နိုနိုတစ်ယောက်စဉ်းစားရခက်သ ွားခိုက်မှာပင်…………………..

“……ကျော်ရယ်……ဘာတေ ွလျှောက်လုပ်နေတာတုံး……ဟင်း…..”

မမဂျူလိုင်၏ ခပ်ယ ဲ့ယ ဲ့ညီးတ ွားသလိုအသံလေးက နိုနိုအား အသံထ ွက်လာရာ

မမဂျူလိုင်တို့လင်မယားအခန်းသို့လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း ခေါင်းနပမ်းကြီးသ ွားရသည်။

 ပြီးတော့အပြာရောင်ခန်းစီးလေးသာရှိသော ဖွင့်ထားသည့်အိပ်ခန်း

တံခါးပေါက်ဆီသို့နိုနိုတစ်ယောက်ပြေးပြီးကပ်လိုက်မိသည်။

“…………….ဟင်……..”

နိုနိုတစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသ ွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ပါးစပ်အဟောင်းသား

ဖြစ်သ ွားရသည်။ကြည့်ပါအုံး မမဂျူလိုင်က နှစ်ယောက်အိပ်မွေ့ယာကြီးပေါ်မှာ

ပက်လက်လှန်လှဲနေပြီး ထဘီက ခါးသို့တက်ပြီး ပုံနေသည်။ပေါင်ဖွေးဖွေးကြီးနှစ်ဖက်က

ကားထားပြီး ဒူးတစ်ဖက်က ထောင်ထားသည်။လဒဆိုတ ဲ့ကောင်က မမဂျူလိုင်ဘေးမှာ

ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး မမရ ဲ့ပေါင်ကြားထ ဲက အမွှေးတေ ွမ ဲနေတ ဲ့စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဖြဲပြီး

ကလိနေသည်။မမရဲ့လက်တဖက်ကလည်း လဒရဲ့လီးကြီးကိုလှမ်းပြီးဆုပ်ထားသည်။

ဆုပ်ထားသည်က မချင့်မရဲဖြစ်နေသည့်ပုံ။

 “……….တော်……တော်ပြီက ွာ……..တော်တော်ကြာ နိုနိုပြန်လာရင်ခက်မယ်

……..လုပ်တော့က ွာ…..နော်……”

မမလက်ထ ဲကနေ အံထ ွက်နေတ ဲ့လဒရဲ့လီးထိပ်ကြီးက ရဲပြီးပြောင်တင်းနေသည်။

 “……မမကလ ဲ……ကျွန်တော်က မမကိုကောင်းအောင်လုပ်ပေးနေတ ဲ့ဟာကို….”

“………တော်…ပြီ…က ွာ…..”

မမဂျူလိုင်က ပြောလ ဲပြော။စင်းထားသော ပေါင်တဖက်ကိုပါဆ ွဲထောင်ပစ်လိုက်တော့

လဒက သူ့လက်ကိုဖယ်ပြီး သူမ၏ပေါင်ရင်းသို့ထောင်ထောက်၍ဝင်လိုက်သည်။

မမဂျူလိုင်၏လက်က လဒ၏လီးကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အရည်လ ဲ့နေသော

မျက်လုံးလေးတေ ွက လီးကိုလိုက်၍ အာသာငမ်းငမ်းကြည့်နေသည်။

 လဒလီးထိပ်ကို ပြူးထ ွက်နေသော စောက်စေ့လေးပေါ်သို့မေးတင်လိုက်သည်။

“………မမ……”

“…….အင်……”

“……မမ……..ညက ကိုကိုစိုးကိုဘယ်နှစ်ချီခံလိုက်လ ဲ….ဟင်….”

“……အို…..ဘာတေ ွပြောမှန်းလ ဲမသိဘူး…..ဟင်း……”

ပြောရင်း လီးကိုရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်၍ မေးတင်ထားသော စောက်စေ့လေးအား

ပွတ်ပေးသည်။

 “…..ကိုကိုစိုးက ဒီနေ့ပြန်သ ွားတာလေ…..ပြန်ကာနီးလိုးမှာပေါ့…..”

“……သိဘူးက ွာ…..လျှောက်မေးမနေနဲ့….လုပ်မှာလုပ်က ွာ……မမ…..

မနေတတ်တော့ဘူး…..”

“……..ညက……..ကျွန်တော်တညလုံးအိပ်လို့မရဘူး…..မမတော့ကိုကိုစိုးလိုးတာ

ခံနေရတော့မှာဘ ဲလို့တေ ွးပြီး……မမခံတ ဲ့ပုံလေးကိုမြင်ပြီး….မနေနိုင်…ဖြစ်နေတာ..”

 မမဂျူလိုင်အသက်ရှုသံက တဟင်းဟင်းပြင်း၍လာသည်။ပြီးတော့လီးထိပ်ကို

စောက်ပတ်ဝသို့ရောက်အောင်ဖင်ကြီးကိုလုံးကနဲ လုံးကနဲ ကော့၍ ကော့၍

တင်ပေးသည်။

“…….ဟင်း….ဟင်း…..ဒါတေ ွ ပြောမနဲ့တော့…..ကျော်ရယ်…..သူက တလမှ ၂ ရက်၃

ရက်လုပ်ရတာ…..ကျော်က နေ့တိုင်းလုပ်နေရတာဘ ဲဟာလို့……မမကလ ဲ ကျော်နဲ့တေ ွ့မှ

ကျော့်ကိုစ ွဲနေတာ…..လုပ်ပါ….ကိုကျော်ရယ်……မင်းလီးကြီးကိုလိုးထ ဲ့လိုက်စမ်းပါ…”

မမဂျူလိုက်၏အသံက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြင့်မနဲအားယူပြီး ပြောနေရသည်။

 လဒက လီးထိပ်ကို နောက်သို့ဆ ွဲကာ စောက်ပတ်ဝသို့ပြောင်း၍ ထောင်လိုက်သည်။

စိုစိစိအရည်တေ ွက လီးထိပ်ကို စီးကနဲ ထိတေ ွ့လိုက်သည်။မမဂျူလိုင်က

လဒ၏မျက်နှာကိုလှမ်းကြည့်ပြီး ယ ဲ့ယ ဲ့လေးပြုံးပြလိုက်သည်။

“……လိုးပြီနော်…..မမ…”

“…..အင်း….အင်း…”

“…..ဗြစ်…..ဟူး……ဖေါက်……ဒုတ်…..အ…..အား…အ…..”

အခန်းဝမှကြည့်နေသော နိုနိုမျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။တရှိန်ထိုး

ဆောင့်သ ွင်းလိုက်သော လီးထိပ်ကသားအိမ်ဝကိုဆောင့်လိုက်မိပြီး မမဂျူလိုင်

ကော့တက်သ ွားသည်။

 လဒက ခပ်ပြင်းပြင်းပင်ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည်။မမဂျူလိုင်က ဖင်ကြီးကို

ကော့ကော့ပေးရင်း ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းက အက င်္ျီတေ ွကိုအသ ဲအသန်ချွတ်သည်။

အက င်္ျီတေ ွအားလုံးကျွတ်ကုန်တော့လဒ၏လက်တစ်ဖက်ကိုလှမ်းဆ ွဲပြီး

နို့တဖက်ပေါ်တင်ပေးပြီး သူမ၏လက်လေးဖြင့်လဒလက်ဖျားကို မချင့်မရဲလေး

အုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

 “…..ဗြစ်….ပလ ွတ်…ဖွတ်….ဖွတ်…..လုပ်…..ကျော်….အား….အား..ဟင်း….ကျော်…..

ရယ်…မမ…..သိပ်….သိပ်…..စွဲတာဘ ဲ…..ဟင်း….ဟင်း……”

လဒ၏ နောက်ထက်လက်တဖက်ကပါ ကျန်နို့တလုံးပေါ်ရောက်သ ွားပြီး နို့နှစ်လုံးကို

လက်ဖြင့်စုံကိုင်ကာ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေသည်။

 နိုနို၏တကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ရင်း

အသိတရားတေ ွ က ွယ်ပျောက်ကာ မမဂျူလိုင်နေရာတ ွင်နိုနိုဝင်ပြီး ခံချင်လာသည်။

တစစ်စစ်ဖြစ်လာသော စောက်ပတ်ဝမှ စီးကျလာသည့်စောက်ရည်တေ ွက

သူမ၏ပေါင်ခြံနှစ်ဖက်ကို စိုရွှ ဲနေပြီ။

“…………..ဗြစ်…..ပလ ွတ်……ဒုတ်…..ဒုတ်…..ဇွတ်….ဗြစ်…”

“……မမ……..အားရရဲ့လား….ဟင်….”

“…အင်း….ဟင်း….ဆောင့်ဆောင့်….ဒီထက်ပိုပြီး ဆောင့်အုံး….ဟင်း..အင်း..အင်း..”

မမဂျူလိုင်၏ ကိုယ်လုံးဖြူဖြူလေးက လဒ၏ဆောင့်ချက်တေ ွကြောင့်တသိမ့်သိမ့်

လ ွင့်ခါနေသည်။

 နိုနို မျက်ရည်တေ ွ စီးကျလာသည်။အံတချက်ကြိတ်ပြီး မမဂျူလိုင်၏

စောက်ပတ်ကြီးထ ဲသို့ ပြဲကနဲ ပြဲကနဲ အသ ဲအသန်ဆောင့်ဆောင့်ဝင်နေသော လဒ၏

လီးကြီးကိုတချက်စိုက်ကြည့်ပြီး နိုနိုလှည့်ထ ွက်လာမိသည်။

 အိမ်မှထ ွက်လာပြီး လမ်းမပေါ်ရောက်သည်အထိ….နိုနို ဘယ်သ ွားရမှန်းမသိ။

ပေါင်ခြံထိရွှဲနေသော စောက်ရည်တေ ွက နိုနို လမ်းလျှောက်ရတာ စေးကပ်စေးကပ်

ဖြစ်နေသည်။

 ဖင်လေး လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်ဖြင့်လမ်းလျှောက်လာရင်း နိုနိုတစ်ယောက်

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူယုနိုင်၏ အိမ်ဖက်သို့ဦးတည်လို်က်တော့သည်။



‘ယုနိုင်…ရေ…’ ဟုခေါ်လိုက်တော့မည်ပြင်ပြီးမှ မခေါ်တော့ဘ ဲ

နိုနိုစိတ်ကူးပြောင်းသ ွားသည်။ယုနိုင်နေဖင်ထိုးအောင်အိပ်တတ်တာကို နိုနိုသိပြီးသား။

ဒါကြောင့်ယုနိုင်ကိုအလန့်တကြားဖြစ်အောင်နှိုးမည်ဟု ရည်ရွယ်၍ အသံမပေးဘ ဲ

အိမ်ထ ဲသို့တောက်လျှောက်ဝင်လာခဲ့သော နိုနိုတယောက်သူမကိုယ်တိုင်

အလန့်တကြား ဖြစ်သ ွားရလေသည်။

“…….အမလေး…..ဦးလေးရယ်……သေပါပြီ…..”

နိုနိုတကိုယ်လုံးခါဆင်းသ ွားသည်။ယုနိုင်တို့အိမ်က အိပ်ခန်းရယ်လို့

သတ်သတ်မှတ်မှတ်ရှိတာမဟုတ်။အိမ်ရှေ့ခန်းနှင့်နောက်ဖက်ကိုကန့်၍ကာထားသော

သုံးထပ်သားခန်းဆီးသာရှိသည်။ထိုခန်းဆီးဘေးသို့နိုနိုပြေးကပ်လိုက်ပြီး

ဝင်ပေါက်ထ ွက်ပေါက်နေရာမှနေ၍ အတ ွင်းသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။

“……အိုး…..ယုနိုင်…..ရယ်….”

သေးသေးသ ွယ်သ ွယ်ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ယုနိုင်၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးက

ကြမ်းပြင်ပေါ်တ ွင်ခင်းထားသော အိပ်ယာထက်တ ွင်ဒူးထောင်ပေါင်ကား၍

ပက်လက်လေးဖြစ်နေသည်။ထောင်ထားသော ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားတ ွင်တော့

အသားမဲမ ဲနှင့်အညာသားပုံပေါက်နေသော အသက်၄၀ လောက်လူကြီးတစ်ယောက်က

ဖင်ပြောင်ကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင်လုပ်လျှက်ယုနိုင်ကိုပယ်ပယ်နယ်နယ်

လိုးဆောင့်နေသည်။လူကြီး၏မဲနှစ်သော အသားပေါ်တ ွင်ဖြူဖွေးသော

ချိုင်းပြတ်စ ွပ်ကျယ်တထည်က နေရာယူထားပြီး ထိုစွပ်ကျယ်၏ အောက်နားစက

လူကြီး၏ ရင်ခေါင်းအထိလိပ်တက်နေသည်။

“…..ယုနိုင်….ပေါင်ကိုထပ်ကားလိုက်ပါလား…”

“…..ကျွတ်…..မရတော့ဘူး…..ဒါထက်ကားလို့…မရတော့ဘူး….”

ဟုတ်ပါသည်။ယုနိုင်ခမျာ ပေါင်တ ွင်းကြောကြီးတေ ွ ထောင်ထသည်အထိ

ကားထားသည်။

“……ဒီမှာ အကုန်မဝင်ဘူးဖြစ်နေတယ်…..”

“……ကျွတ်…မတတ်နိုင်ဘူး…..ဝင်သလောက်ဘ ဲလုပ်……”

“…..ဟင်…..လုပ်ရမယ်ပေါ့…..စောစောကတော့ရုန်းကန်နေပြီးတော့…”

“…..အင်း….ဟင်း……စိတ်ညစ်လိုက်တာ….”

ယုနိုင်မျက်နှာကိုဘယ်ညာစောင်းရင်းပြောလိုက်သည်။အိပ်ယာပေါ်တ ွင်ချထားသော

ယုနိုင်၏ဖင်က လူးလူးလှိမ့်လှိမ့်ဖြင့်တကြ ွကြ ွဖြစ်နေသည်။လီးက စောက်ပတ်ထ ဲသို့

သုံးချိုးနှစ်ချိုးလောက်ဝင်နေပြီ။

 ယုနိုင်တယောက်ဘယ်လိုခံစားနေရမည်ကို နိုနိုတယောက်

ကိုယ်ချင်းစာနားလည်မိသလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“……နဲနဲလေးအောင့်ခံနော်…..ဦးလေး အဆုံးသ ွင်းတော့မယ်….”

“……သဘောပဲ….”

ပြောရင်းရလိုရငြား ပေါင်နှစ်ဖက်ကိုထပ်၍ ကားကြည့်သည်။

“…..ဗြစ်….အား….ဗြစ်…ဖေါက်…ဒုတ်…..အမလေး….သေပါပြီ….အား…ကျွတ်…..”

နိုနိုက အသက်ရှုတာအောင့်ထားလိုက်မိသည်။ယုနိုင်ကတော့တကိုယ်လုံး

မြောက်တက်သ ွားမတတ်ကော့တက်သ ွားကာ တကိုယ်လုံး

တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

“…….တော်…….တော်…….နာလား….”

“…….သေတော့မယ်……”

“…..လီးက အဆုံးဝင်သ ွားပြီ…..”

ယုနိုင်ဘာမှ ပြန်မပြောဘ ဲ နာကျင်မှုကို ကျော်လွှား၍ ထိတေ ွ့မှုအာရုံကို

ခံစားကြည့်သည်။စောက်ခေါင်းထ ဲတ ွင်သံချောင်းကြီးတချောင်းပမာ ဖြစ်နေသော

လီးချောင်းကြီးက ရင်ဝထိရောက်နေသလို ခံစားနေရသည်။

 အသားမဲမဲလူကြီးက ယုနိုင်၏နို့အုံသေးသေးလေးတေ ွကိုတလုံးပြီး တလုံး

ငုံ့၍စို့နေသည်။

ပြီးတော့လူကြီးက သူ့ဖင်ပြောင်ကြီးကိုလှုပ်စိလှုပ်စိလုပ်ကာ လီးကိုလက်နှစ်သစ်ခန့်

ထုတ်လိုက်သ ွင်းလိုက်ဖြင့်တစွပ်စွပ်ညှောင့်နေသည်။

 ဒီတစွပ်စွပ်အသံတေ ွက ယုနိုင်၏ အဖုတ်ထ ဲမှထ ွက်လာသော

အရည်တေ ွကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု နိုနိုနားလည်မိသည်။

 နိုနိုဆက်ပြီး မတ်တတ်မရပ်နိုင်တော့။ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ထိုင်ချပစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်လီးကိုညှောင့်ရင်း နို့နှစ်လုံးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့နေသော လူကြီး၏

ဦးခေါင်းကထောင်လာပြီး ယုနိုင်၏မျက်နှာလေးကိုစိုက်ကြည့်လိုက်ရာမှယုနိုင်၏

နီရောင်ထနေသော ပါးလေးတဖက်ကို နမ်းလိုက်သည်။

“……ယုနိုင်…..ဦးလေး…..လိုးတော့မယ်နော်…..”

“…..ကျွတ်…..ခုရော….ဘာလုပ်နေတာမို့လ ဲ…..”

“….အို…..မဟုတ်ဘူး…..ဦးလေး ဆောင့်တော့မယ်လို့…..ပြောတာ…”

“……ဆောင့်….ဆောင့်….သေအောင်သာဆောင့်…..လိုးလိုက်….ဒီမှာနေရတာ…

အတော်ခက်နေပြီ……သိလား….”

ခံချင်လ ွန်းလှ၍ အသ ဲအသန်ဇိုးဇိုးဇက်ဇက်ဖြစ်နေသော ယုနိုင်ကိုကြည့်နေရင်း နိုနိုမှာ

ယုနိုင်၏ရည်းစား ဇော်ဇော်ကို သ ွားမြင်မိလိုက်သည်။သူချစ်လှပါသည်ဆိုသော

သူ့ရည်းစား ယုနိုင်ဒီလိုဖြစ်နေတာကိုများသိရင်သူဘယ်လောက်ခံစားရမည်လ ဲမသိ။

နိုနိုသူငယ်ချင်းဖြစ်သူဇော်ဇော်ကို စာနာနေမိသည်။

“…..ဗြစ်….ဒုတ်…အား..ပါး…ထိလိုက်တာ…ဦး…ရယ်….”

“……ဘယ်ကိုလ ဲ….”

“……ဟို.အထ ဲမှာ…အထ ဲမှာ…လုပ်ပါအုံး…အဲလိုမျိုး..ဆက်တိုက်လေး…”

“…ဗြစ်…ဒုတ်..ဗြစ်..ဒုတ်..ဒုတ်…အ…အား…အီး…ကောင်းလိုက်တာ..ဦး..ရယ်..ဟင်း..”

နိုနိုထိုင်ရာမှထကာ အသ ဲအသန်ဖြစ်နေသော ယုနိုင်ကိုတချက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြီး

လှည့်ထ ွက်လာခ ဲ့သည်။

 တကိုယ်လုံး မလှုပ်ချင်မရှားချင်ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနဲသယ်၍

လျှောက်လာခ ဲ့ရသည်။

 ထကြ ွနေသော သေ ွးသားတေ ွက သူမ၏တကိုယ်လုံးကို နှုံးခွေ၍နေအောင်

နှိပ်စက်ထားသည်။

 တလှမ်းချင်းခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ လျှောက်လာသော နိုနိုတယောက်

ဘယ်ကိုဦးတည်၍ လျှောက်လာမှန်း သူမကိုယ်သူမ မသိပေ။သတိရ၍ ခေါင်းမော့ပြီး

ကြည့်လိုက်တော့ဇော်ဦး၏ အိမ်ရှေ့သို့ရောက်နေပြီ။

 မထူးတော့ပြီ။အိမ်ကိုလည်း နိုနိုမပြန်ချင်။ဇော်ဦး၏ အိမ်သို့သာဝင်၍နေတော့မည်

ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဇော်ဦးတို့ခြံဝန်းထ ဲသို့လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

“…..ဇော်ဇော်…ရေ…ဇော်ဇော်……”

အိမ်ပေါ်သို့တက်ရန်အုတ်လှေခါးအနီးသို့အရောက်နိုနိုလှမ်းခေါ်မိသည်။

“…..ဂျလောက်….” “….ဒုတ်…”

အိမ်ဘေးဘက်မှ ဖေါက်ထားသော နောက်ဖေးတံခါးပေါက်ဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ နိုနို

အိမ်ဘေးဘက်သို့ခြေတလှမ်းရွှေ့ကာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

“…..ဟင်……အေးသီတာ…..”

ဟုတ်ပါသည်။ဇော်ဦးတို့အိမ်နှင့် ခြံခြင်းကပ်ရပ်တ ွင်နေသော အေးသီတာတယောက်

အဝတ်အစားတေ ွ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တေ ွပွလို့တံခါးပေါင်မှ ပြေးထ ွက်လာပြီး တခြံနှင့်တခြံ

ကြား စည်းခြား၍ စိုက်ထားသော ပန်းခြုံများကြားသို့ငုံ့ဝင်ကာ သူမတို့အိမ်ဖက်သို့

ဝင်သ ွားသည်ကို နိုနိုတေ ွ့လိုက်ရသည်။

 ဘာဆိုတာကိုနိုနိုချက်ခြင်း သိလိုက်သည်။

“…..ဇော်ဇော်ရေ….ဇော်ဇော်….”

နိုနိုအိမ်ရှေ့အုတ်လှေခါးထစ်ကိုလှမ်းတက်ရင်း ထပ်၍ ခေါ်လိုက်သည်။

“…..ဟာ…..နိုနိုပါလား….လာလေ…ဟာ….”

အိမ်နောက်ဖေးဘက်မှထ ွက်လာသော ဇော်ဦးကိုတေ ွ့လိုက်ရသည်။ဇော်ဇော်က

အက င်္ျီမပါဘ ဲ ပုဆိုးတထည်သာ ဝတ်ထားသည်။

 ဇော်ဇော်က အသားညိုသည်။အားကစားသမားဖြစ်၍ ကိုယ်က တောင့်တင်းသည်။

ဇော်ဇော်၏ကိုယ်ကိုအရည်လ ဲ့နေသော မျက်လုံးလေးများနှင့်ငေးကြည့်ရင်း

နိုနိုအိမ်ပေါ်သို့လှမ်းတက်လိုက်သည်။

“…..ငါ…..ရေသောက်ချင်တယ်…ဟာ…”

ပြောလ ဲပြော နိုနိုက နောက်ဖေးဘက်အထိတောက်လျှောက်ဝင်သ ွားသည်။ဇော်ဇော်က

သူမနောက်မှလိုက်ဝင်ခဲ့သည်။

 နိုနိုတို့သူငယ်ချင်းတေ ွက တယောက်အိမ်သို့တယောက်ဒီလို

ဝင်ထ ွက်နေကြဖြစ်သည်။

 သောက်ရေအိုးမှ ရေတခွက်ခပ်သောက်လိုက်ပြီး နိုနိုနောက်ဖက်သို့

လှည့်လိုက်တော့သူမနောက်တ ွင်ရပ်၍ နေသော ဇော်ဇော်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မိသည်။

သူမ နောက်ပိုင်းအလှကို အာသာငမ်းငမ်းကြည့်နေသော ဇော်ဇော်၏မျက်လုံးများကို

သတိထားလိုက်မိသည်။ဇော်ဇော်နှင့်နိုနိုက လက်တကမ်းပင်မက ွာချင်။

“….ဇော်ဇော်….စောစောက အေးသီတာနဲ့နင်ဘာလုပ်နေတာလ ဲ…”

“…..ဟို…ဟို…”

“..ယုနိုင်သိသွားရင်…..ဘယ်လိုလုပ်မလ ဲ….”

“…..ငါက…ဟိုလေ….”

“…ဒီမှာ…..ကြည့်စမ်း….ဇော်ဇော်….”

နိုနိုသူမကိုယ်ပေါ်မှ ရင်စေ့လက်ပြတ်အကျင်္ီလေးကို ကြယ်သီးလေးတေ ွကိုတဖြုတ်ဖြုတ်

မြည်အောင်ဆ ွဲဖြုတ်ကာ ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။

 ဖွေးနုသော အသားစိုင်လေးတွေက ဝင်းကနဲထွက်ပေါ်လာသည်။အနက်ရောင်

ဘရာစီယာလေးအောက်မှအိထေ ွးစွာလျှံထ ွက်နေသော လိမ္မော်သီးလောက်

နို့သီးလေးနှစ်လုံးကိုအာသာငမ်းငမ်းဖြင့် ကြည့်မိသည်။

“……ငါက……မလှဘူးလား…….ဇော်ဇော်….”

“…..လှ…လှတယ်….”

နိုနို ပြုံးလိုက်မိသည်။လှသည်။အားလုံးထ ဲတ ွင်နိုနိုအလှဆုံးဆိုတာ နဂိုထ ဲက

သိထားသည်။ဇော်ဇော်ကြည့်နေစဉ်မှာပင်နိုနိုက သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ကျန်နေသေးသော

ဘရာစီယာလေးကိုပါ ကိုယ်မှ ခွာချပစ်လိုက်သည်။

 ဘရာစီယာက ွာသ ွားတော့နို့အုံလေးနှစ်လုံးက လှုပ်ကနဲ ဖြစ်သ ွားသည်။

“……နိုနို…..ရယ်……”

ဇော်ဇော်ရှေ့သို့တိုး၍ နိုနို၏ပုခုံးနုနုလုံးလုံးလေးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်

လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နိုနိုက ဖယ်ချပစ်လိုက်သည်။

“…..ဘာလ ဲ….နင်…..ငါ့ကိုလုပ်ချင်လာပြီမို့လား…ဟင်း…ဟင်း…”

“…..က ဲ…..နင့်….ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်တော့…”

ချွတ်လိုက်လို့သာပြောသည်။တကယ်တော့နိုနိုက လှမ်း၍ ဆ ွဲချ ွတ်လိုက်သည်။

ငေါက်ကနဲ ထောင်မတ်၍ ထ ွက်လာသော လီးချောင်းကြီးကို ဗြုံးကနဲမြင်လိုက်ရရင်း

နိုနိုအသက်ရှုဖို့မေ့သ ွားသည်။လီးကြီးက လဒလီးထက်ကြီးပြီး ယုနိုင်ကိုလိုးနေသော

လူကြီး၏လီးလောက်ကို ရှိသည်။ဒါကြီးကို ငုံ့၍ စိုက်ကြည့်ရင်း နိုနိုက သူမကိုယ်ပေါ်မှ

ထဘီလေးကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ဇော်ဇော်နိုနိုကိုလှမ်းဖက်ပြီး ပါးပြင်လေးကို နမ်းရန်

ငုံ့လိုက်သည်။နိုနိုသူမမျက်နှာလေးကိုတဖက်သို့လှည့်ရှောင်လိုက်သည်။

“…..နေအုံး….နင့်လီးကို ငါ့ထ ဲထ ဲ့ပြီးတော့မှ နင်လုပ်ချင်တာလုပ်…”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ထောင်ကာ

ပက်လက်လှန်ချလိုက်သည်။ဇော်ဇော်ဒူးထောင်၍ထိုင်ချလိုက်သည်။

“….…ထည့်လေ……..လိုးတော့လေ….”

ဇော်ဇော်နိုနိုကိုအံ့သြတပ်မက်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်းသူမစောက်ပတ်လေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။

အမွှေးပါးပါးလေးနှင့်ဖေ ွးအိနေသော စောက်ပတ်ကြီးက ယောင်ကိုင်းနေသည်ဟုပင်

မှတ်ရလောက်အောင်ဖေါင်းထပြီးစေ့နေသော အက ွဲကြောင်းမှာ ခပ်ပြစ်ပြစ်အရေလေး

တေ ွက စို့ထွက်နေသည်။ဇော်ဇော်လီးကို တေ့ထောက်၍ ဖိသွင်းလိုက်သည်။

“…..ဗြစ်…..ဗြစ်…..အ……အင်း…ဗြစ်…..အား…”

နိုနို ခါးလေးကော့တင်မိသည်။လီးက တဝက်လောက်ဝင်သ ွားပြီ။နိုနို မျက်စေ့ကိုမှိတ်၍

နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကိုတင်းတင်းစေ့ထားသည်။

“……..လုပ်…….လုပ်….လုပ်လေဟာ…”

ဇော်ဇော်ဘာမှမစဉ်းစားတော့…….လီးကိုတချက်တည်းဆောင့်၍ သ ွင်းလိုက်သည်။

“…..ဗြစ်….ဖေါက်….ဒုတ်….အား…..ကျွတ်…..ကျွတ်…..ကျွတ်…..”

နိုနိုတကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်သ ွားသည်။ဇော်ဇော်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့

လီးနှင့်စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းကြားမှသေ ွးစေးလေးများ စီးထ ွက်လာကြောင်း

တေ ွ့လိုက်ရသသည်။

 ဇော်ဇော်လီးကိုလက်သုံးသစ်လောက်ဆ ွဲထုတ်ပြီး ဖြေးဖြေးလေး

လိုးပေးသည်။ပြီးတော့သူမကိုယ်ပေါ်မှောက်ချပြီး မျက်နှာလေးကို နမ်းလိုက်ရာမှ

နို့နှစ်လုံးကိုကုန်းစို့ပြီး ခပ်ဖြေးဖြေးဆောင့်၍လိုးသည်။

“……ဗြစ်…..ဇွတ်….ဖွတ်…..အင်း…ဗြစ်…..အင်း….ဟင်း….”

ခဏအကြာမှာတော့နိုနိုတယောက်တဟင်းဟင်းဖြင့်အဆက်မပြတ်ညီးလာသည်။

မကြာလိုက်နိုနိုက ဇော်ဇော်၏လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး အောက်မှနေ၍

ဖင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးကိုကော့ကော့ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းပင့်ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်။

“……ဗြစ်….ဒုတ်….အား…ဗြစ်….ဒုတ်..အင်း….အား…..အား….အ….ကျွတ်…ကျွတ်…”

“…..နိုနို….”

နိုနိုတယောက်မိုးလင်းထ ဲက ထချင်တိုင်းထနေသော သေ ွးသားတို့ကို အောက်မှနေ၍

သူမစိတ်တိုင်းကျ ပင့်ပင့်ဆောင့်ပြီး တကိုယ်လုံး တ ွန့်လိမ်ကာ

ပြီးသွားရလေတော့သည်……………………

 ပြီးပါပြီ။

 ချမ်းမြေ့သာဇံမောင်မောင်နှံ